'Ik Zie Het Niet Meer Zitten', Dacht Hij
Als Drenkelingen in Een Ultieme Hoop
Bij Monde Van Een Verstarde Blik
De Onverschilligheid Trotserend
De Werkelijkheid Van Iedere Dag Opnieuw Belaagd
Dit Is Het Bijvijlen Van Een Zwaluwstraat
Een Rechthoek Op Het Verkleurd Behang
Het Hijgen Van Roerloze Kleuren
Het Schijnt Dat Deze Geruchten Reeds Sedert Eeuwen in De Luchten Hangen
Hij En Zij, Met Gespreide Benen Voor De Open Haard
In Dat Duizendkoppig Rijk Der Liefde